Pokazywanie postów oznaczonych etykietą WSTAWKA. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą WSTAWKA. Pokaż wszystkie posty

#Noveno

NIEZAUWAŻONA

 ☀ ☓ ☀ ☓ ☀
Tym razem Grimmjow nie pozwolił się tak łatwo zbyć.
  • Nie zmieniaj tematu – warknął do czarnowłosego arrancara z maską kruka. - Co to do cholery znaczy, że możliwe że to był on?!
Tamten westchnął jakby od niechcenia i przejechał ręką po swojej masce. Nie wydawało się i nic nie wskazywało na to, aby był chętny do powiedzenia czegokolwiek na ten temat. Wreszcie odwrócił się w stronę byłego espady i zaczerpnął powietrza.
  • Nic więcej ciekawego nie wiem. Różne typy tutaj trafiają i nie zawsze muszą wyglądać jak uprzednio, zanim tutaj trafili. Niektórzy nie chcą być rozpoznawani przez innych... Niektórzy nim tutaj dotrą także cofają się w rozwoju. No bywa.
  • Zabiję drania, jeśli to on – wycharczał Grimmjow i z hukiem opuścił krzesło na cztery nogi, aż zatrzeszczały pod nim deski. Kirke wzruszył ostentacyjnie ramionami i przeszedł z głośnym zgrzytem po drewnianych drzwiach, które jak dotąd dalej leżały roztrzaskane na podłodze.
  • Jak tam wolisz – odpowiedział tamten i dźwignął na ręce resztki drewnianych desek będących kiedyś drzwiami. Cmoknął ze zniesmaczoną miną, kiedy drzazgi posypały się na boki.
  • Jejku, nie musiałeś ich rozwalać aż tak bardzo. Nowe uda mi się załatwić dopiero na jutro... Przez ten czas będziesz musiał się zadowolić brakiem drzwi – rozmyślał nad czymś przed chwilę, a kiedy się odezwał jego głos był dziwnie wesoły.
  • Albo zawsze możesz przeprogramować swój pokój. Ale zostawmy to na później.
  • Przeprogramować? Co masz na myśli? - zapytał podejrzliwym głosem Grimmjow.
  • To co słyszysz. Na końcu pokoju za tym wielkim plakatem, który wygląda jak tapeta masz indywidualny programator pokoju. Każde pomieszczenie posiada takie coś. W końcu Sawel był jednym z współtwórców tego miejsca. Oczywiste jest, że musiał dodać coś od siebie.
Niebieskowłosy wydawał się być skonfundowany, więc Kirke uśmiechnął się do niego z pobłażaniem i wskazał palcem na koniec pokoju.
  • Tam na ziemi powinna leżeć gdzieś instrukcja – machnął ręką i powrócił zainteresowaniem do poprzedniego zajęcia. Sapnął ciężko i zarzucił sobie drewniane deski na plecy.
  • Jakbyś jeszcze czegoś potrzebował będę w pomieszczeniu obok.... aaa, zapomniałbym że nie możesz oddalać się stąd nie więcej niż na dwadzieścia metrów. No cóż, coś się chyba da z tym zrobić. Po prostu trzymaj przy sobie swój miecz.
  • Fajnie by było. Tyle, że wiesz... kiedy próbowałem go dotknąć jebnęło mnie prądem i na chwilę sparaliżowało mi rękę – rzucił sarkastycznym tonem Grimmjow i zacisnął dłoń w pięść.
  • Aha.
Z wściekłością wydarł się na Kirke.
  • Aha?! Tylko tyle masz mi do powiedzenia?!
  • No wiesz, to zależy od punktu widzenia. Właściwie całkiem tu przytulnie. Bylebyś nie majstrował przy programatorze dopóki ktoś zorientowany nie wpadnie – powiedział szybko i w ciągu kilku sekund zwinął się i tylko pomachał mu na pożegnanie.
  • Hej! Zaczekaj... za...! Co za dupek...
Czemu wszyscy unikają odpowiedzi i gdy tylko zada jakieś kłopotliwe pytanie to spieprzają gdzie pieprz rośnie?! Geez, jak go to strasznie irytuje. Nie, poprawka. Wszystko w tym miejscu go irytuje. Rany, z kim on zmuszony jest się zadawać. Im szybciej stąd odejdzie... Ale właściwie gdzie miałby iść, dokąd?

Nie ma już dokąd wracać. Ten Ichigo... tak naprawdę jest cholernie silny. Z każdą walką jest coraz silniejszy. Naprawdę, nie mam pojęcia jak on to robi, ale mam zamiar się dowiedzieć.

Ten czas spędzony tutaj będzie dobrze wykorzystanym. Powróci stąd sto razy silniejszy, rozwali całą espadę, tego całego Ichigo i weźmie się za tworzenie nowego, lepszego miejsca, w którym mógłby się zaszyć. Może nawet odświeży nowe znajomości.
Ale co miała oznaczać jego jakże zwięzła odpowiedź? Wprawdzie nie wydawał się tym zdziwiony, ale uciekł tak szybko. Jakby naprawdę nie chciał mi czegoś powiedzieć. Zmówili się, czy jak?

Znowu został sam na sam ze sobą i tym cholernym pokojem. Jakby tego było mało za zamkniętymi drzwiami na końcu tego pokoju znowu coś zaczęło w nie łomotać, jakby chciało wydostać się na zewnątrz. Grimmjow postanowił zbadać to dokładniej, być może ze względu na to, że i tak aktualnie nie miał nic lepszego do roboty, albo po prostu był ciekaw. Tak czy inaczej w kilka sekund dostał się na koniec pomieszczenia i przystanął naprzeciw drzwi. Uderzenia stały się jeszcze silniejsze, w dodatku pojawiło się donośne wycie, które brzmiało bardziej jak ryk, niż zawodzenie.

Niebieskowłosy położył ostrożnie rękę na starych drewnianych deskach, które jak dotąd dygotały w zawiasach. Nagle przestały, a przez dłoń Grimmjowa przebiegł jakiś dziwny impuls, dość nieprzyjemny, więc oderwał się od drzwi spoglądając na nie ze zmarszczonym czołem.

Wreszcie wzruszył ramionami i zaczął przechadzać się pod ścianą wbijając wzrok w podłogę. Poszukiwał czegoś ciekawego, lecz nic nie znalazł. Stanął pod ścianą, na której wisiała tapeta niewiele wyróżniająca się od ściany. Przeniósł na nią wzrok. Faktycznie, pośrodku niej znajdowało się ledwo widoczne prostokątne wycięcie.
Grimmjow zaczął kombinować, jak je otworzyć. Najpierw poszukał miejsca, gdzie mógłby podważyć drzwiczki, lecz nic takiego tam nie było. Żadnej wypukłości lub wgłębienia. Przycisnął drzwiczki i dalej nic się nie działo.

W czasie, kiedy ten rozkminiał sposób, jak otworzyć schowek nie zauważył, że przez szparę pod starymi drzwiami, które przed chwilą badał wysunęła się mała pożółkła karteczka złożona na pół.
Espada poddał się wreszcie i z krzykiem walnął pięścią w ścianę. Też nic się nie stało, co jeszcze bardziej go wkurzyło. Odwrócił się plecami od niej i oparł o ścianę zakładając ręce na piersi. Zaczął obserwować swój miecz, który nadal lewitował kilka stóp nad ziemią, dokładnie na wysokości pasa.
  • Chyba nigdy nie czułem się tak cholernie bezradnie – mruknął pod nosem, lecz nie zaczął rozmyślać, jak to zawsze robił, po prostu wpatrywał się beznamiętnie przed siebie i nagle poczuł wibracje pod plecami i zanim zdążył się zorientować ściana za nim wsunęła się, a on z krzykiem poleciał do tyłu.

~*~*~*~*~*~

Tak naprawdę to Kirke byłby w stanie mu o wszystkim powiedzieć. Pozostawała jednak sprawa, że zabroniono mu o pewnych rzeczach mówić. I nie miał większego wyboru, jak tylko milczeć i czekać na dalsze rozkazy. Do dziś jego stara rana dawała o sobie znać.

W tym miejscu się nie marudzi. Można jedynie żyć dalej godząc się ze wszystkim co go otacza. A dzięki Sawelowi można zmienić to miejsce według swojego widzimisię. Żyć w zgodzie ze stwórcą tego miejsca, żyć w zgodzie ze wszystkimi, ze swoją naturą także. Żyć bez ograniczeń. A bynajmniej myśląc, że w tym miejscu nie ma żadnych ograniczeń.
Niewielu o nich wie, o istnieniu takich osób jak Ruda, albo Moli. Niewielu wie, co dzieje się po zmierzchu, które takowo się nazywa.
  • Kirke, Granz chce ciebie widzieć.
  • Co? Aha. Zaraz tam będę... a gdzie chce się spotkać?
Ruda wymownie przewróciła oczami.
  • Tam gdzie zawsze. Ile razy będziesz jeszcze pytał?
  • Uh. Za każdym razem mam nadzieję, że mu się to znudzi.
  • Dobra, jasne.
  • A skoro już tu jesteś to przypilnuj Grimmjowa Jeagerjaquesa dopóki nie wrócę, dobra?
  • To nie najlepszy pomysł...
  • Dobra?
  • Ok...
  • Świetnie.
Kirke poklepał Rudą po ramieniu, po czym wyminął ją i ruszył przez korytarz, aż wreszcie zniknął, jakby zapadł się pod ziemię.
  • Coś przeczuwam, że to z pewnością źle się skończy...

#Octavo

COŚ

 ☀ ☓ ☀ ☓ ☀
Szum wody zawsze uspakajał jej zmysły. Szczególnie w ciągu tych nerwowych dni. Nie zdarzały się one często i występowały tylko wtedy, kiedy na ich piętro trafiał jakiś nowy. Szczerze tego nie znosiła. Może ze względu na to, że z natury była samotniczką, a tam robił się coraz większy tłok. Irytujące były też te wszystkie hałasy. Najlepszym sposobem było zamknięcie się na trzy spusty w swoim własnym pokoju.
  • Ledwo się powstrzymała, aby mu nie przywalić - mruczała pod nosem Ruda i spoglądała na kaskadę wody, która wypływała z jej pokoju i spadała z głośnym szumem w dół, kilka pięter w dół , aby w końcu rozbić się o taflę turkusowego jeziora.
Wprawdzie na początku przerażał ją ten pokój i dziwne efekty specjalne, które od razu jej zaserwowali. Przecież nie często spotyka się budynki, w których jeden z pokoi służy jako początek wodospadu wypływającego z łazienki. W dodatku łazienka była zupełnie oderwana od tego świata. Przypominała bardziej gorące źródła niż łazienkę.

Jej wzrok powędrował w dół ta turkusową wodę, która w pewnym momencie zabarwiła się na karmazynowy kolor. To się zdarzało i to równie często, jak popijanie popołudniowej herbatki co dzień. Kiedy przybywał kolejny pusty robiło się straszne zamieszanie, a najgorsze były przerwy i spięcia z głównego filaru, który stabilizował reiatsu pustych. Niby nic wielkiego, ale wtedy ci bezmózgi puści zaczynali walczyć ze sobą, a jeśli nikt ich nie powstrzymał to zawsze kończyło się to śmiercią jednego z nich.


A przechodząc do głównego tematu jej irytacji, to ona musiała po nich sprzątać. Do tego wliczała się naprawa uszkodzonych elementów konstrukcji, malowanie ścian, sprzątanie, odkurzanie i takie tam pomyj, pozamiataj. To strasznie poniżało jej godność. Gorszące było też to, że innym takich jak ona to nie przeszkadzało. Zawsze pieprzyli to samo, że lepsze to, niż bycie w ciągłym strachu przed tym, że znowu cofniesz się w rozwoju i stracisz wszystko, co dotąd osiągnąłeś.

  • Debile, kompletni bezmózgowcy...
Usiadła na skraju podłogi i machała przez chwilę nogami. Odchyliła głowę w tył, a jej myśli przeniosły się na inne tory. Kiedyś też była nikim. Nikim szczególnym. Wolała trzymać się silniejszych, lecz w zamian za ochronę musiała być im posłuszna. Każdy to kiedyś przeszedł, ale ona z natury była uparta i dumna. Może dlatego tak skończyła, kto wie.
Przecież w każdej chwili może stąd odejść, więc po co tak marudzi? Mają rację, nie powinna tak do tego podchodzić. Powinna wyluzować, jak reszta i po prostu robić to co do niej należy. Taka kolej rzeczy. Naturalna sprawa.

  • Rudaaa!
Gwałtowna reakcja jej ciała prawie doprowadziła do tego, że o mały włos, a by nie spadła w tą przepaść. Zaklęła pod nosem i doprowadziła się do porządku. To pewnie Moli już wróciła. Dzisiaj też zgodziła się odwalić za nią robotę. Cholera, jak ona jej zazdrości.
  • No Ruda otwórz drzwi!
  • Już, zaraz – odkrzyknęła i wybiegła z pokoju, który łączył się z krótkim korytarzem. Otworzyła zamaszyście drzwi. Moli o mało co nie wpadła do środka. Była widocznie zadowolona. Ciekawe czy to z efektów jej pracy, czy co...
Trzymała coś w dłoniach, ale trudno było dostrzec, bo zakrywała to szczelnie palcami. Obeszła Rudą i z podejrzanym uśmieszkiem i z błyskiem w oku dała jej znać, aby poszła za nią. Ta wzruszyła tylko ramionami i ruszyła za przyjaciółką.
  • Zdobyłam coś ekstra! - pisnęła tamta i aż zatrzęsła się z emocji.
  • Co takiego? - odparła Ruda z minimalnym zainteresowaniem.
  • No okaż choć trochę, że cię to interesuje – mruknęła tamta, lecz nie czekała na dalszą reakcję i po prostu upuściła coś z rąk.
Jakiś różowy kłębek potoczył się po ziemi. Przez chwilę nic się nie działo, lecz po chwili różowe „coś” poruszyło się i stanęło na cztery kończyny. Zaczęło rosnąć w oczach, aż wreszcie było wielkości świnki morskiej. Faktycznie, nawet wyglądało to jak świnka, albo nawet chomik, tyle tylko, że jak to w tym świecie jest zamiast pyska miało maskę pustego.
  • Co to do cholery jest?
  • Słodziutkie nieeeee? - zaszczebiotała Moli zupełnie nie przejmując się chłodnym tonem drugiej i zgarnęła uciekającego już różowego zwierzaka, który zaczął się wyrywać z jej objęć. Wybałuszył swoje małe czarne oczka, które rozbiegane były we wszystkie strony. Bo tak w prawdzie miał ich sześć par.
  • Co-to-jest? - ponowiła pytanie Ruda akcentując każdą sylabę, jakby mówiła do upośledzonego umysłowo dziecka.
  • Dodziuuuu – Moli zaczęła smyrać różowego zwierzaka po płaskim łebku.
  • Dodziu...?
  • To jego imię – rzekła z powagą tamta.
  • Rozumiem.... musiałaś porządnie uderzyć się w głowę – skwitowała tamta poważnym tonem i pokiwała głową.
  • Nie, nie, nie. To jest Dodziu, szpiegujący chomik. Może i wygląda nieporadnie, ale dzięki niemu dowiemy się wszystkiego co się dzieje na innych piętrach. I... psssst – dokończyła szeptem i zbliżyła swoją twarz do ucha Rudej.    - Dzięki niemu można też podglądać, co inni robią – zachichotała i spojrzała triumfalnie na siedzącą obok rudowłosą.
Kolejne milczenie zapadło z jej strony. W prawdzie może i było to dość szalone i głupie i w ogóle... kto to do cholery wymyśla?! Ale może być przydatne... chyba.
  • Dobra, poddaję się. Miałam zamiar go wysłać do świata shinigami, aby trochę tam poszpiegować, bo słyszałam, że dzieją się tam ciekawe rzeczy. Wiesz, cała ta akcja z Aizenem i Hougyaku, czy jak to się tam nazywało.
  • ŻE CO?! - Ruda nie potrafiła już dłużej powstrzymać swojego nieskończonego zdziwienia, co do zwariowanych pomysłów Moli.
  • To co słyszałaś kochana!
  • Ale... to jest....
  • Zajebiste? - podsunęła pomysł czarnowłosa.
  • Nie... po prostu, nie uważam, aby to się udało. Od razu by poznali, że to jest pusty. Niby jak masz zamiar go tam wprowadzić bez ściągania na niego szalonych shinigami?
  • To proste, spójrz tylko – po tych słowach Moli sięgnęła do maski różowego i jednym ruchem zerwała ją. W tym samym momencie Moli krzyknęła i odwróciła wzrok z obrzydzeniem.
  • Co się krzywisz? Spójrz – odparła tamta i położyła różową kulkę na kolanach Rudej. Tamta wzdrygnęła się, ale wreszcie spojrzała. Zwierzak wydawał się być lekko zdezorientowany, ale poza tym wydawało się, że nic mu nie jest. Nawet po zdjęciu maski pustego.
  • Jesteś okrutna... - powiedziała wreszcie, ale niezbyt szczerze. Po prostu pierwszy raz widziała coś takiego, ale spodziewała się gorszego widoku.
  • Ta maska to tylko dla złudzenia była. Ograniczenie jego mocy, coś w ten deseń.
  • Nie coś w ten deseń tylko tak było – głos ten wydawał się wydobywać z różowego zwierzaka. Ruda odrzuciła go od siebie i spojrzała z lekkim przestrachem na niego.
  • A to co do cholery ma być?!
  • Pierwszy raz gadającego chomika widzisz? To proste. Ta maska pustego była moim ogranicznikiem. Jak dotąd żyłem sobie w niewiedzy jako zwierzak Sawela. Niedawno skończył prowadzić badania na takich jak ja, ale stwierdził, że to niewypał i zafundował nam takie maski. Ten trep potem zapomniał o nas i zostawił nas samym sobie...
  • WTF?!
  • Ale ekstraaa! - rozemocjonowała się Moli i na czworaka zbliżyła się do chomika. - A potrafisz coś?
  • Przecież mówiłaś, że to chomik szpiegujący!
  • Bo tak tam było napisane, na nalepce, która była przyczepiona do jego maski – wskazała ręką na maskę leżącą obok. Ruda sięgnęła po nią i obejrzała ze wszystkich stron. Dopiero po chwili odnalazła miniaturową nalepkę. 
EKSP NR #66fga@
chomik szpiegujący
data wydania 0 0 X
zak. niepowodzeniem
  • Ano, masz rację... Zakończone niepowodzeniem – mruknęła pod nosem i spojrzała na włochatego zwierzaka.
  • Skoro tak... 
  • Pomysł miałyście niezły, tyle że zapewne wykitowałbym w świecie shinigami. Jestem tylko małym pustym bez maski, a moje reiatsu...
  • W ogóle nic od ciebie nie wyczuwam... 
  • No, to jakim cudem ty jeszcze żyjesz? - obydwie zrobiły zdziwione miny. 
  • Dobra, co ja tam będę kłamać. Nie posiadam reiatsu, ani żadnej mocy duchowej. 
  • Co?! 
  • Jak już mówiłem jestem tylko nieudanym eksperymentem. Co nie oznacza, że byłem stworzony z mocy duchowej. To jest innego rodzaju moc. Coś bardziej pierwotnego tak myślę.
  •  Przynudzasz – powiedziała wreszcie Ruda i powstała otrzepując ciuchy.
  • Tak czy siak wyślemy cię tam, bo jestem ciekawa czy to wszystko to prawda. Jeśli nie to po prostu tam zginiesz, mówi się trudno. 
  • Jeśli załatwisz mi solidną porcję warzyw i słonecznika użyczę wam swojej mocy – burknął obrażonym tonem chomik.
  • I nie nazywam się Dodziu, tylko Dag.
~*~*~*~*~*~

W tym samym czasie kilka pieter wyżej, konkretniej na ostatnim piętrze przez wielkie okno wyglądała samotna postać i uśmiechała się do siebie. Jej turkusowe włosy powiewały delikatnie przy najmniejszym dmuchnięciu wiatru, a błękitne oczy zawieszone były w bliżej nieokreślonym punkcie. Nieruchome, rozmarzone spojrzenie.
Ktoś położył ostrożnie dłoń na jej odkrytym ramieniu i pieszczotliwie przejechał palcem, muskając jej obojczyk, podbródek, żuchwę i na końcu zaróżowione policzki.
 
  • Sawel... - ciche westchnienie wydobyło się z jej malinowych ust chwilę przed tym, jak usta Sawela zdusiły to westchnienie. Kiedy już ich usta oderwały się od siebie, błękitne oczy dziewczyny ponownie skierowały się gdzieś w dal.
  • Strasznie za nim tęsknię... 
  • Wiem kicia, wiem o tym... - odparł tamten, lecz w ogóle nie przejął się tym, że Ona mówiła o innym mężczyźnie.

Grimmjow Final Fight

Clashing blades in midair, they bring the fight down to solid ground, where the force of their attacks tears up the ground around them. Grimmjow, leaping back to avoid one of Ichigo's attacks, charges a Cero in his free hand. Intending to approach the attack head on, Ichigo prepares to fire a Getsuga Tenshō, but as he calls out the attack's name, Grimmjow throws his Zanpakutō, leaving his other hand free to attack him with another Cero.[2] As the force of their two attacks creates a large explosion, separating the two combatants, Grimmjow, laughing, professes his excitement over the chance to finally crush Ichigo. When he asks if he feels the same way, Ichigo denies it, but Grimmjow, accusing him of lying, reminds him of how he hurt his friends.[3] Telling Ichigo he will teach him why he kept his scar, he declares he will finally kill him to prove he is superior.
GrimmjowVsIchigoCeroVsGetsugaIchigo's Getsuga Tenshō vs. Grimmjow's Cero.

Grimmjow retrieves his Zanpakutō, which he had previously thrown into the pillar he was initially standing on.[4] Leaping on top of the pillar, he criticizes Ichigo for having no killing intent. Using Sonído to flank Ichigo, he attempts to hit him, but Ichigo dodges him, leading to another series of blade clashes. As their blades are crossed, Grimmjow asks Ichigo what his reason for coming to Hueco Mundo was. When Ichigo states he did it to save Orihime, Grimmjow, pointing out how he could have taken her back the moment he saw her, accuses Ichigo of relaxing when he saw Orihime uninjured and being ignorant of how she must feel on the inside. Believing Grimmjow is implying he hurt her somehow, Ichigo angrily demands he tell him what he did to her.[5] Liking the way his words are provoking him, Grimmjow declares that Ichigo came to Hueco Mundo not to save Orihime, but to fight Hollows out of his instincts as a Shinigami.[6] Ichigo and Grimmjow once again clash blades multiple times in midair, culminating in Grimmjow firing a Cero. Though Ichigo disperses the attack with Getsuga Tenshō, part of the beam pushes through, which he narrowly dodges.[7]
Przeczytałeś? Skomentuj!
Liczę na konstruktywne komentarze, nie typu "fajne" "nie fajne" "nudne" "ciekawe" — co ci się podobało? co przykuło twoją uwagę? czy płynnie się czytało? czy jakieś błędy kuły w oczy? za krótkie, czy za długie? za dużo opisów, za mało wypowiedzi? lubisz zagadki? czujesz niedosyt..?

Don't forget my name shinigami, and you better pray that you never hear it again! Grimmjow Jaegerjaquez...because the next time you hear my name, you'll be a dead man...I promise.

(╯'□')╯︵ ┻━┻